مورینیو دوباره در رم؛ زخمی کهنه از بوداپست
بروزرسانی: ۱ آبان
بعضی رابطه‌ها با یک قرارداد شروع می‌شوند، اما خیلی زود از مرز فوتبال عبور می‌کنند.
مورینیو در رم فقط یک سرمربی نبود؛ برای بخشی از هواداران، به نمادی از غرور و تعلق تبدیل شد.
با این حال، حتی چنین پیوندی هم نتوانست از شکست و پایان ناگهانی همکاری جلوگیری کند.
حالا آقای خاص قرار است در قامت سرمربی رئال مادرید به ورزشگاه المپیکو برگردد؛ جایی که خاطراتش با رم هنوز بخشی از داستان فوتبال این شهر است.
اما پیش از این بازگشت دوباره، مورینیو درباره رابطه‌ای حرف زده که به گفته او، هیچ‌وقت کاملاً از بین نرفته است.
رم پیش از جام، مورینیو را پذیرفته بود
مورینیو در تابستان ۲۰۲۱ هدایت رم را برعهده گرفت. او به باشگاهی آمد که مدت‌ها در انتظار یک افتخار بزرگ اروپایی بود؛ تیمی با هواداران پرشور که می‌خواستند دوباره طعم قهرمانی را بچشند.
استقبال از مورینیو از همان ابتدا متفاوت بود. او در مصاحبه تازه‌اش یادآوری کرده که هنگام ورودش به رم، هزاران هوادار برای استقبال آمده بودند؛ در حالی که هنوز هیچ دستاوردی برای این تیم نداشت.
عاشقان جالوروسی از همان ابتدا، آمدن ژوزه را نشانه‌ای از بازگشت رم به روزهای اوج می‌دانستند و انتظار داشتند او فراتر از مسائل فنی، روح تازه‌ای به باشگاه ببخشد.
یک سال بعد، این اعتماد به نقطه عطفی تاریخی رسید.
رم در فینال لیگ کنفرانس اروپا، فاینورد را شکست داد و نخستین جام اروپایی مهم تاریخش را به دست آورد.
قهرمانی در تیرانا پس از سال‌ها ناکامی در اروپا، خاطره‌ای ماندگار برای هواداران ساخت و پیوند آن‌ها با مورینیو را عمیق‌تر کرد.
برای رم، این جام جایگاهی فراتر از یک عنوان معمولی داشت.
برای مورینیو هم فرصتی بود تا نشان دهد هنوز می‌تواند در باشگاهی با امکانات و انتظارات متفاوت، تیمی بسازد که در اروپا به موفقیت برسد.
مهم‌تر از جام، تصویری بود که از او در ذهن هواداران شکل گرفت:
فرمانده ای که برای تیمش می‌جنگید و در برابر فشارها عقب نمی‌نشست.
بوداپست؛ اوج رابطه و آغاز شکاف
یک سال پس از قهرمانی در لیگ کنفرانس، رم بار دیگر به دیدار پایانی یک رقابت اروپایی رسید؛
این بار در لیگ اروپا و مقابل سویا.
فینال بوداپست می‌توانست فصل تازه‌ای از موفقیت‌های مورینیو و رم را رقم بزند، اما پایان متفاوتی داشت.
بازی پس از تساوی یک بر یک در وقت‌های قانونی به ضربات پنالتی کشید و سویا با پیروزی ۴ بر ۱ قهرمان شد.
مورینیو که پیش از آن هر پنج فینال اروپایی خود را برده بود، نخستین شکست خود در چنین مسابقه‌ای را تجربه کرد و مدال نایب‌قهرمانی‌اش را نیز به یکی از تماشاگران داد.
با این حال، برای ژوزه بوداپست فقط خاطره یک جام ازدست‌رفته نیست.
او در مصاحبه تازه‌اش، از یک سو به رابطه ویژه‌اش با هواداران رم اشاره کرد و از سوی دیگر، این مسابقه را آغاز شکاف نهایی با مالکان باشگاه دانست.
«فینال بوداپست نقطه اوج این پیوند بود.»
مورینیو در همان گفت‌وگو مسئولیت توهین‌هایش به آنتونی تیلور، داور مسابقه، را پذیرفت؛ اما تاکید کرد که نباید مسئول اتفاقات فرودگاه بوداپست و رفتار برخی هواداران با داور شناخته شود.
او همچنین گفت درباره نحوه مواجهه با اتفاقات آن فینال، با مدیران رم اختلاف نظر داشته است.
مورینیو همچنین به اظهارنظر منفی پیشین خود درباره تیاگو پینتو اشاره کرد و گفت بابت آن از مدیر ورزشی سابق رم عذرخواهی کرده است؛ هرچند جزئیات آن اظهارنظر را فاش نکرد.
آقای خاص معتقد است کارش با رم بعد از فینال بوداپست تمام شد؛ حتی اگر اخراج رسمی‌اش چند ماه بعد اتفاق افتاد. او برای توصیف آن پایان، از تعبیری تلخ استفاده کرد:
«همان شب اخراج شدم؛ وقتی از تعطیلات برگشتم، دیگر مرده بودم. مراسم خاکسپاری‌ام در ژانویه برگزار شد؛ وقتی حکم برکناری‌ام را صادر کردند»
جالوروسی از قلب او اخراج نشد
در ژانویه ۲۰۲۴ رم به همکاری با مورینیو پایان داد.
گرگ‌ها پس از گذشت بیست هفته با ۲۹ امتیاز در رتبه نهم سری آ قرار داشتند؛
۲۲ امتیاز اختلاف با اینتر صدرنشین،
و پنج امتیاز کمتر از فیورنتینا، تیم چهارم جدول و آخرین تیم حاضر در منطقه سهمیه لیگ قهرمانان.
تیم همچنین در یک‌چهارم نهایی کوپا ایتالیا با قبول شکست مقابل عقاب‌های لاتزیو حذف شده بود و در آخرین بازی مورینیو، با نتیجه ۳ بر ۱ به میلان باخت.
تصمیم باشگاه، پایان دوره‌ای بود که با قهرمانی اروپایی و حمایت گسترده هواداران همراه شده بود.
اما اخراج، الزاماً به معنای پایان رابطه عاطفی نیست.
مورینیو با وجود اختلاف‌هایی که به جدایی‌اش انجامید، تأکید کرد:
«هیچ‌وقت حرفی علیه رم یا مالکانش نزده‌ام و نخواهم زد؛ از رم با وجدانی آسوده جدا شدم و با این احساس رفتم که اینجا برای همیشه خانه‌ام خواهد بود.»
و نشان داد که قطع همکاری، لزوماً به معنای پایان پیوند عاطفی نیست؛ تناقضی که قصه مورینیو و رم را جذاب می‌کند.
قهرمان یا مربی سابق؛ المپیکو چه چیزی را به یاد می‌آورد؟
حالا مورینیو با کهکشانی ها به پایتخت ایتالیا برمی‌گردد؛
جایی که خاطرات تلخ و شیرین زیادی از دوران حضورش در آنجا دارد.
هنوز نمی‌توان واکنش هواداران در شب مسابقه را پیش‌بینی کرد؛ اما فراز و فرود رابطه آن‌ها روشن است:
استقبال پیش از نخستین دستاورد،
جشن قهرمانی در تیرانا،
اشک و خشم در بوداپست،
و در نهایت، جدایی در ژانویه ۲۰۲۴.
در فوتبال، رابطه مربی و باشگاه اغلب با جام‌ها سنجیده می‌شود.
اما ماجرای مورینیو و رم یادآوری می‌کند که بعضی پیوندها با یک قهرمانی شکل می‌گیرند و با یک جدایی از بین نمی‌روند؛ حتی اگر اختلاف‌ها و زخم‌ها همچنان باقی بمانند.
شاید پرسش اصلی پیش از دیدار رم و رئال همین باشد:
آیا یک مربی را باید با پایانی که برایش رقم خورد به یاد آورد، یا با احساسی که در بهترین روزهایش در قلب هواداران به جا گذاشت؟
مورینیو جواب خودش را داده؛ رم هنوز خانه اوست.
حالا نوبت المپیکو است تا عمق این پیوند دو طرفه را به نمایش بگذارد.
