۱۰ قاب از فراز و فرودهای مسی در لباس آرژانتین
بروزرسانی: ۱ آبان
سوکیبال | کمتر داستانی در فوتبال ملی را می‌توان پیدا کرد که این‌همه فراز و فرود را در خود جای داده باشد. داستان لیونل مسی با آرژانتین از یک نوجوان ۱۸ ساله شروع شد و سال‌ها بعد به مردی رسید که کاپ جام جهانی را بالای سر برد. میان این دو تصویر، اما فصل‌های زیادی رقم خورد؛ فینال‌هایی که یکی پس از دیگری از دست رفتند، اشک‌هایی که بارها روی صورتش نشستند، خداحافظی‌ای که خیلی زود به پشیمانی و بازگشت منجر شد و سرانجام روزهایی که مهم‌ترین جام‌های ملی یکی پس از دیگری به کارنامه‌اش اضافه شدند.
مسی در این سال‌ها بارها تا نزدیکی بزرگ‌ترین افتخار ممکن پیش رفت و درست در آخرین قدم متوقف شد. گاهی نیز شرایط آن‌قدر سنگین شد که تصور می‌کرد شاید دیگر فرصتی برای جبران وجود نداشته باشد. با این حال، داستان او با آرژانتین در همان تلخی‌ها متوقف نشد. حالا که دوران ملی او در سال ۲۰۲۶ رسماً به پایان رسیده، می‌شود این مسیر را از ابتدا مرور کرد؛ از نخستین حضورش در تیم بزرگسالان تا آخرین مسابقه، از روزهایی که قهرمانی دور از دسترس به نظر می‌رسید تا زمانی که سرانجام مهم‌ترین جام‌ها را فتح کرد.
شروعی عجیب برای یک داستان بزرگ
اوت ۲۰۰۵، مسی ۱۸ ساله برای نخستین بار پیراهن تیم ملی بزرگسالان آرژانتین را در دیداری دوستانه مقابل مجارستان پوشید. چند هفته قبل از آن، او در جام جهانی زیر ۲۰ سال هلند درخشیده بود، با شش گل کفش طلای مسابقات را گرفت و عنوان بهترین بازیکن تورنمنت را نیز به دست آورد.
همین شروع درخشان باعث شده بود همه منتظر نخستین نمایش او در سطح بزرگسالان باشند، اما اتفاقی که رخ داد کاملاً غیرمنتظره بود. مسی در دقیقه ۶۳ وارد زمین شد و تنها ۴۷ ثانیه بعد به دلیل برخورد آرنجش با ویلموش وانچاک از بازی اخراج شد. شاید کمتر کسی تصور می‌کرد این بازیکن جوان که دوران ملی‌اش را با یک اخراج عجیب آغاز کرده بود، سال‌ها بعد به یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ آرژانتین تبدیل شود.
پکن؛ اولین افتخار بزرگ مسی
سه سال بعد، شرایط کاملاً متفاوت بود. مسی ۲۰ ساله در المپیک ۲۰۰۸ پکن یکی از مهره‌های مهم تیم آرژانتین بود؛ تیمی که بازیکنانی مانند خوان رومن ریکلمه، خاویر ماسکرانو، آنخل دی‌ماریا و سرخیو آگوئرو را نیز در اختیار داشت.
آرژانتین تا فینال پیش رفت و در دیدار نهایی با گل آنخل دی‌ماریا، نیجریه را ۱-۰ شکست داد و مدال طلا را از آن خود کرد. مسی در این مسابقات دو گل و سه پاس گل به ثبت رساند و نخستین افتخار مهم رده ملی‌اش را جشن گرفت. طلای پکن از نظر جایگاه با جام‌هایی که سال‌ها بعد در رده بزرگسالان به دست آورد قابل مقایسه نبود، اما برای ستاره‌ای که هنوز در ابتدای راه قرار داشت، نخستین تجربه قهرمانی در یک رقابت بزرگ بین‌المللی به حساب می‌آمد.
این قهرمانی در حالی رقم خورد که مسی هنوز وارد مهم‌ترین سال‌های دوران ملی‌اش نشده بود؛ سال‌هایی که خیلی زود با فشار بزرگ‌تری همراه شدند.
جام جهانی‌ای که به کام مسی نچرخید
تا جام جهانی ۲۰۱۰، جایگاه مسی در آرژانتین به‌طور محسوسی تغییر کرده بود. او شماره ۱۰ را بر تن داشت و دیه‌گو مارادونا، اسطوره فوتبال آرژانتین و قهرمان جام جهانی ۱۹۸۶، روی نیمکت تیم ملی نشسته بود. حالا دیگر از مسی فقط انتظار یک استعداد جوان نمی‌رفت؛ او باید یکی از چهره‌های اصلی آلبی‌سلسته می‌بود.
آرژانتین مرحله گروهی را با سه پیروزی پشت سر گذاشت و در یک‌هشتم نهایی مکزیک را شکست داد، اما در یک‌چهارم نهایی دوباره مقابل آلمان قرار گرفت؛ همان تیمی که چهار سال قبل آرژانتین را در جام جهانی ۲۰۰۶ در ضربات پنالتی کنار زده بود. این بار کار حتی زودتر تمام شد و آلمان با نتیجه ۴-۰ پیروز شد. مسی نیز بدون گل جام را ترک کرد؛ تورنمنتی که قرار بود جایگاه او را در فوتبال ملی تثبیت کند، با یکی از سنگین‌ترین شکست‌های دوران فوتبالش به پایان رسید.
مسی و رویایی که نیمه‌کاره ماند
چهار سال بعد، مسی به همراه آرژانتین وارد تورنمنتی شد که این بار همه‌چیز برای یک پایان رویایی آماده به نظر می‌رسید. آلبی‌سلسته به فینال رسید و شماره ۱۰ مهم‌ترین مهره تیم در این مسیر بود. او در مرحله گروهی چهار گل زد و مقابل سوئیس نیز با پاس تعیین‌کننده‌اش برای آنخل دی‌ماریا، مقدمات صعود را فراهم کرد.
در فینال ماراکانا اما یک لحظه کافی بود تا همه‌چیز از دست برود. بازی بدون گل به وقت‌های اضافه کشید و ماریو گوتزه در دقیقه ۱۱۳ تنها گل مسابقه را زد تا آلمان قهرمان جهان شود. مسی با چهار گل، یک پاس گل و انتخاب به‌عنوان بهترین بازیکن تورنمنت، توپ طلای جام جهانی را گرفت، اما این جایزه نتوانست جای جامی را پر کند که آرژانتین تا آستانه لمس آن پیش رفته بود.
شکست ماراکانا پایان این حسرت نبود؛ تنها آغاز دوره‌ای بود که فینال‌های بیشتری در انتظار مسی بودند.
تکرار یک کابوس در دو سال
یک سال بعد، آرژانتین دوباره فرصت داشت این ناکامی را جبران کند. آلبی‌سلسته در کوپا آمریکا ۲۰۱۵ به فینال رسید و برابر شیلی قرار گرفت، اما پس از تساوی بدون گل، در ضربات پنالتی شکست خورد و جام را از دست داد.
دوازده ماه بعد، دو تیم بار دیگر در فینال کوپا آمریکا سنتناریو روبه‌روی یکدیگر قرار گرفتند. مسابقه دوباره بدون گل به پایان رسید و سرنوشت قهرمانی به ضربات پنالتی کشیده شد. مسی این بار ضربه خود را از دست داد و شیلی برای دومین سال متوالی جام را بالای سر برد.
فینال جام جهانی ۲۰۱۴ و دو فینال کوپا آمریکا در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، به سومین ناکامی پیاپی مسی در فینال‌های بزرگ تبدیل شده بودند؛ و اگر فینال کوپا آمریکا ۲۰۰۷ را هم در نظر بگیریم، این چهارمین فینال بزرگی بود که با آرژانتین از دست داده بود. فشار این شکست‌ها سرانجام در ۲۹ سالگی او را به تصمیمی رساند که چند دقیقه بعد از پایان مسابقه اعلام کرد: خداحافظی از تیم ملی.
اما این تصمیم قرار نبود پایان داستان باشد. مسی چند هفته بعد نظرش را تغییر داد و به آلبی‌سلسته برگشت؛ اتفاقی که بعدها مشخص شد یکی از مهم‌ترین و بهترین اتفاق‌های دوران حرفه‌ای‌اش بوده است.
ماراکانا؛ جبران یک حسرت قدیمی
پنج سال بعد، همان مسی که در سال ۲۰۱۶ به مرز خداحافظی رسیده بود، دوباره در فینال یک تورنمنت بزرگ قرار گرفت؛ کوپا آمریکا ۲۰۲۱ و مسابقه‌ای مقابل برزیل در ماراکانا.
این بار سرنوشت روی دیگری به مسی نشان داد. آنخل دی‌ماریا با یک ضربه چیپ تماشایی، تنها گل بازی را وارد دروازه برزیل کرد و آرژانتین ۱-۰ پیروز شد. بعد از سوت پایان، مسی روی چمن نشست و هم‌تیمی‌هایش دور او جمع شدند؛ صحنه‌ای که سال‌ها بعد از تمام آن شکست‌ها، معنای دیگری پیدا می‌کرد.
آرژانتین پس از ۲۸ سال قهرمان کوپا آمریکا شده بود و مسی نیز بالاخره اولین جام بزرگ دوران ملی‌اش را در آغوش گرفت. ماراکانا که پیش‌تر با فینال جام جهانی ۲۰۱۴ یکی از تلخ‌ترین خاطرات او را ساخته بود، این بار شاهد شیرین‌ترین موفقیت دوران ملی‌اش شد.
فرانسه، لوسیل و یک پایان تاریخی
اما یک جام هنوز باقی مانده بود؛ جامی که سال‌ها بزرگ‌ترین جای خالی کارنامه مسی محسوب می‌شد. آرژانتین جام جهانی ۲۰۲۲ را با شکست برابر عربستان آغاز کرد و دوباره تردیدها به سراغ تیم اسکالونی آمد، اما این بار چیزی قرار بود متفاوت پیش برود.
مسی مقابل مکزیک گلزنی کرد و در یک‌هشتم نهایی برابر استرالیا نیز دروازه حریف را گشود. در مرحله بعد، برابر هلند ابتدا با یک پاس تماشایی خولیان مولینا را در موقعیت گل قرار داد و سپس خودش از روی نقطه پنالتی گل دوم آرژانتین را به ثمر رساند. در نیمه‌نهایی مقابل کرواسی هم یک پنالتی را وارد دروازه کرد و پس از حرکتی دیدنی از سمت راست و عبور از یوشکو گواردیول، خولیان آلوارس را صاحب موقعیت کرد تا آرژانتین ۳-۰ پیروز شود و راهی فینال شود.
فینال اما داستانی کاملاً متفاوت داشت. آرژانتین با دو گل از فرانسه پیش افتاد، اما کیلیان امباپه در ادامه مسابقه را برگرداند و کار را به وقت اضافه کشاند. مسی و امباپه هر دو در وقت اضافه یک بار دیگر گل زدند تا دو تیم بعد از ۱۲۰ دقیقه به تساوی ۳-۳ برسند.
در ضربات پنالتی، مسی نخستین پنالتی آرژانتین را وارد دروازه کرد و پس از آن، امیلیانو مارتینس و دیگر بازیکنان آلبی‌سلسته کار را تمام کردند. گونزالو مونتیل آخرین ضربه را به گل تبدیل کرد و همان لحظه، کاپ جام جهانی بالاخره در دستان مسی قرار گرفت.
اینبار اشک‌ها پایان خوشی داشتند
قهرمانی جهان پایان موفقیت‌های آرژانتین نبود. دو سال بعد، آلبی‌سلسته بار دیگر خود را به فینال کوپا آمریکا رساند؛ این بار برابر کلمبیا.
مسی در این تورنمنت تنها یک گل و یک پاس گل ثبت کرد و در دیدار نهایی نیز به دلیل مصدومیت از ناحیه مچ پا مجبور شد زمین را ترک کند. روی نیمکت اشک ریخت، اما این بار شرایط با سال‌های گذشته تفاوت داشت؛ چون هنوز چیزی در انتظارش بود.
لائوتارو مارتینز در وقت‌های اضافه گل قهرمانی را زد تا آرژانتین ۱-۰ برنده شود. به این ترتیب، مسی در فاصله سه سال کوپا آمریکا، جام جهانی و دوباره کوپا آمریکا را به دست آورده بود؛ دوره‌ای از موفقیت که تصورش در سال‌های سخت گذشته تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید.
آخرین شب مسی در خانه
۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵، آرژانتین در ورزشگاه مونومنتال مقابل ونزوئلا قرار گرفت. صعود به جام جهانی از قبل قطعی شده بود، اما دلیل اهمیت مسابقه چیز دیگری بود. تقریباً همه می‌دانستند که شاید این آخرین بازی رسمی مسی با پیراهن آرژانتین در خاک کشورش باشد.
او آن شب دو گل زد و آلبی‌سلسته ۳-۰ پیروز شد. پس از پایان مسابقه، مسی مقابل هوادارانی ایستاد که سال‌ها او را در همین ورزشگاه تشویق کرده بودند. فضای ورزشگاه بیشتر از یک جشن معمولی، حال‌وهوای بدرقه داشت؛ انگار هواداران می‌دانستند یکی از آخرین فرصت‌های دیدن شماره ۱۰ در لباس آرژانتین را پشت سر گذاشته‌اند.
آخرین فریم از داستان مسی
مسی در ۳۹ سالگی برای ششمین بار در جام جهانی حاضر شد. آرژانتین بار دیگر تا فینال رسید و در نیمه‌نهایی برابر انگلیس، او با دو پاس گل در پیروزی ۲-۱ تیمش نقش داشت؛ یکی از آخرین نمایش‌های بزرگ او در لباس آلبی‌سلسته.
اما فینال مقابل اسپانیا، آخرین مسابقه او بود. آرژانتین ۱-۰ شکست خورد و مسی پس از سوت پایان، با چشمانی اشک‌بار زمین را ترک کرد. او تنها دو روز بعد از این فینال نامه خداحافظی‌اش را نوشت، اما تصمیمش تا ۳۱ اوت ۲۰۲۶ به‌صورت رسمی اعلام نشد.
پایان این داستان، شاید در خود نتیجه آخرین فینال خلاصه نشود. مهم‌تر از شکست مقابل اسپانیا، مسیری است که مسی پیش از رسیدن به آن نقطه طی کرد؛ مسیری که در آن فینال‌های از دست‌رفته به خاطره تبدیل شدند، جام‌های ازدست‌رفته بالاخره به دست آمدند و بازیکنی که سال‌ها زیر فشار مقایسه و انتظار بود، سرانجام دوران ملی‌اش را با کامل‌ترین کارنامه ممکن به پایان رساند.
