سوکیبال | پاراگوئه هرگز قصد نداشت مالکیت توپ را از فرانسه بگیرد یا از نظر فنی بر مسابقه مسلط شود. برنامه آنها از همان ابتدا روشن بود؛ شکستن ریتم بازی، کشاندن مسابقه به نبردهای تنبهتن، افزایش برخوردهای فیزیکی و خارج کردن فرانسه از جریان همیشگی فوتبالش؛ و دقیقاً همین اتفاق هم رخ داد.
فرانسه که معمولاً با گردش سریع توپ، جابهجاییهای مداوم و برتری تکنیکی و تاکتیکی شناخته میشود، این بار بخش زیادی از مسابقه را صرف جنگیدن برای به دست آوردن فضا کرد. ارسال از کنارهها، شوتهای از راه دور و اتکا به حرکات انفرادی، جای همان فوتبال روان همیشگی را گرفته بود. شاید مهمترین موفقیت پاراگوئه نه نتیجه، بلکه همین بود؛ اینکه توانست فرانسه را وادار کند با قواعدی بازی کند که خودش تعیین کرده بود.
در چنین مسابقهای، طبیعی بود که گره بازی با یک لحظه متفاوت باز شود. ورود دزیره دوئه همان تغییری بود که فرانسه به آن نیاز داشت. او با یک حرکت انفرادی، تعادل دفاع منظم پاراگوئه را بر هم زد و همان صحنه، پنالتی سرنوشتساز مسابقه را رقم زد.
یکی دیگر از بحثهای داغ پس از پایان بازی، عملکرد داور بود. شدت برخوردها در طول مسابقه بیش از حد بالا بود و همین موضوع باعث شد قضاوت او زیر ذرهبین برود. در بیشتر روزنامهها و رسانههای جهان، انتقادها متوجه این بود که داور در برخورد با خطاها و رفتارهای غیرفوتبالی پاراگوئه بیش از حد مدارا کرد و اجازه داد بازی برای دقایق طولانی از ریتم طبیعی خود خارج شود. در مقابل، برخی رسانههای آمریکای جنوبی این شیوه قضاوت را مناسب چنین مسابقهای میدانستند و معتقد بودند داور اجازه داد بازی با همان هویت فیزیکیاش ادامه پیدا کند.
اما شاید مهمترین دستاورد فرانسه نه پنالتی امباپه بود و نه صعود به مرحله بعد؛ بلکه آن بلوغی بود که این تیم از خود نشان داد. پاراگوئه تلاش کرد مسابقه را به یک جنگ و نبرد فیزیکی تبدیل کند، اما فرانسه نه تمرکزش را از دست داد و نه وارد بازی روانی حریف شد. این تیم پذیرفت که برای عبور از چنین مسابقهای، ابتدا باید قواعد آن را بپذیرد.
شاید به همین دلیل بود که صحبتهای کیلیان امباپه بعد از بازی تا این اندازه بازتاب پیدا کرد؛ اینکه فرانسه، جدای از فوتبال زیبا، اگر شرایط ایجاب کند، میتواند همان فوتبال خشن، درگیرانه و فرسایشی را هم انجام دهد و حتی در همان زمینه نیز حریفش را شکست دهد.
از نظر زیبایی، این مسابقه قطعاً در میان بازیهای بهیادماندنی جام قرار نخواهد گرفت؛ اما از نظر تاکتیکی و ذهنی، احتمالاً یکی از پیچیدهترین نبردهای مرحله حذفی بود. پاراگوئه موفق شد برای دقایق طولانی هویت فوتبالی فرانسه را مختل کند، اما نتوانست این برتری ذهنی را به موقعیتهای خطرناک تبدیل کند. در سوی دیگر، فرانسه نشان داد که یک مدعی واقعی فقط زمانی خطرناک نیست که فوتبال خودش را بازی میکند؛ بلکه زمانی هم که مجبور میشود فوتبال حریف را بازی کند، همچنان راهی برای پیروزی پیدا میکند.
