«آرتتا» چگونه آرسنال را به تیمی قهرمان و مدعی تبدیل کرد؟
بروزرسانی: ۱ آبان
سوکیبال- آرسنال در زمستان سرد و ناامیدکننده سال ۲۰۱۹؛ دچار بحران، سستی و آشفتگی بود و درست در همان زمان، به سراغ «میکل آرتتا» برای هدایت لشگر شکست‌خورده توپچی‌های شمال لندن رفت.
قرمز و سفیدها در آن مقطع، توان رقابت در بالاترین سطح را نداشتند، جو رختکن نابسامان بود، هواداران عمدتاً سرخورده بودند و عملکرد تجاری باشگاه نیز چنگی به دل نمی‌زد.
در آن مقطع حساس، به گفته منابعی که از جزئیات گفتگوها آگاه بودند؛ «آرتتا» با صحبت‌های صریح و صادقانه‌اش درباره بازسازی کامل فرهنگ باشگاه، از میان سایر گزینه‌های احتمالی متمایز شد.
تمدید قرارداد «میکل آرتتا» با توپچی‌های شمال لندن
«آرتتا» در ۷ اکتبر امسال، رسماً قرارداد جدیدش با آرسنال را تا ماه جون ۲۰۳۰ تمدید کرد، یعنی دست‌کم سه فصل دیگر پس از قرارداد قبلی. قرارداد قبلی او قرار بود در تابستان ۲۰۲۷ تمام شود.
این تمدید قرارداد پس از فصل تاریخی ۲۰۲۵/۲۶ صورت گرفت. آرتتا آرسنال را به اولین قهرمانی لیگ برتر پس از ۲۲ سال رساند و پیش از آن نیز سه فصل پیاپی نایب‌قهرمان شده بود.
رقم رسمی قرارداد اعلام نشده است. اما گزارش BBC پیش از نهایی‌شدن قرارداد می‌گفت دستمزد او از ۱۰ میلیون پوند در سال به‌علاوه حدود ۵ میلیون پوند پاداش، افزایش قابل‌توجهی خواهد داشت.
گزارش‌های پیش از امضا انتظار داشتند آرتتا با قرارداد جدید به پردرآمدترین سرمربی انگلیس تبدیل شود. با این حال، رقم نهایی حقوق در اطلاعیه رسمی منتشر نشده است.
آرتتا اکنون تا ۲۰۳۰ تحت قرارداد آرسنال است. یعنی اگر تا پایان قرارداد بماند، بیش از ۱۰ سال هدایت آرسنال را بر عهده خواهد داشت.
آرتتا به دنبال در دست گرفتن کل مجموعه باشگاه بود
او نمی‌خواست صرفاً سرمربی‌ای باشد که وظایفش به تیم اصلی محدود می‌شود؛ بلکه با شور و اشتیاق به دنبال در دست گرفتن کل مجموعه باشگاه بود. وی می‌خواست ایده‌هایش را نه فقط برای تحول تیم، بلکه برای تحول کل ساختار باشگاه به کار گیرد و با تزریق انرژی مثبت، همه را به سمت پیشرفت سوق دهد.
این مربی اسپانیایی اکنون با امضای قراردادی جدید و ارتقایافته، آینده خود را به آرسنال گره زده است. وقتی آرسنال دسامبر ۲۰۱۹ را با امروز مقایسه می‌کنیم، آرسنال آن زمان مانند فیلمی بی‌کیفیت بود.
اکنون آرسنال همچون فیلمی با کیفیت بالا است، چرا که «آرتتا» به باشگاه محبوبش بازگشت و تک‌تک جنبه‌های آن را تقویت کرد و بهبود بخشید. هنوز هم حیرت‌انگیز است که آرسنال در آن دوران رکود و عملکرد معمولی، به سراغ مربی‌ای تازه‌کار رفت که پیش از آن هرگز مسئولیت هدایت یک تیم را به عنوان سرمربی بر عهده نداشت. این واقعاً یک «اعتماد جسورانه» و ریسک بزرگ بود از سوی باشگاه بود.
صبر، اعتماد و حمایت آرسنال از «آرتتا» نتیجه داد
«آرتتا» وعده داد که تمام توانش را به کار گیرد و آرسنال نیز قول صبر، اعتماد و حمایت داد. نتایج این تعهد ملموس بود.
آرسنال در ماه مِی امسال، جام لیگ برتر را بالای سر برد و خود را به عنوان قدرتی مطرح در سطح اروپا تثبیت کرد، تا جایی که چند روز بعد در فینال لیگ قهرمانان، پاری‌سن‌ژرمن را تا ضربات پنالتی به چالش کشید.
آرتتا مرد ایده‌هاست
«آرتتا» همواره به دنبال مفاهیم تازه و انگیزه‌های متفاوت است؛ هر چیزی که بتواند ذهن‌ها را تسخیر کند یا شانس پیروزی را به قول خودش «در هر شرایطی» افزایش دهد. این ایده‌ها اکنون در تار و پود زندگی باشگاه آرسنال تنیده شده‌اند.
دوران پیش از حضور آرتتا، حال و هوای کاملاً متفاوتی داشت. نه خبری از آن سگ لابرادور شکلاتی بود که در مرکز تمرین پرسه بزند و بی‌قید و شرط محبت نثار همه کند، و نه سرود حماسی و شورانگیزی که پیش از بازی‌های خانگی، هواداران و تیم را متحد سازد.
خبری از آن درخت زیتون مشرف به زمین‌های تمرین هم نبود؛ درختی که نماد ریشه‌های فرهنگ باشگاه و شاخ‌وبرگ‌های تازه است و هر بازیکن و عضو کادر فنی را نمایندگی می‌کند. خبری از آن عزم راسخ برای جذب بازیکنی ۱۰۰ میلیون پوندی (دکلان رایس) نبود که در نهایت، خریدی بسیار مقرون‌به‌صرفه و ارزشمند از آب درآمد.
خبری از آن اصول تغییرناپذیر هم نبود که می‌گوید اگر با تمام وجود پای کار نباشی، جایی در تیم نداری.
۹ باشگاه از بیست باشگاه لیگ برتر، فصل را با مربیانی جدید آغاز کردند
در دنیایی که چرخه تغییر مربیان با سرعتی سرسام‌آور می‌چرخد، ۹ باشگاه از بیست باشگاه لیگ برتر فصل را با مربیانی جدید آغاز کردند. دوران حضور «آرتتا» که اکنون در هشتمین فصل خود است و ادامه هم خواهد داشت، یک استثنای آشکار محسوب می‌شود.
چلسی و تاتنهام، دیگر باشگاه‌های لندنی موسوم به «شش تیم بزرگ»، از زمانی که «آرتتا» در آن ماه دسامبر کارش را روی نیمکت آرسنال آغاز کرد، هر کدام ۷ مربی مختلف داشته‌اند.
خود آرتتا هم فکر نمی‌کرد که همکاری او با توپچی‌ها بلندمدت شود
وقتی «آرتتا» در ۳۷ سالگی سکان هدایت توپچی‌های شمال لندن را به دست گرفت، هیچ‌کس حتی تصور نمی‌کرد که این همکاری بلندمدت باشد؛ حتی خود او هم چنین تصوری نداشت.
او چنان بلندپرواز است که همیشه احتمال می‌رفت سبک پرشور و فشرده کاری‌اش را به جایی ببرد، تاثیرش را بگذارد و سپس راهی مقصدی دیگر شود. اما رابطه میان باشگاه و مربی به مرور زمان عمیق‌تر شد و اخیراً به تمدید قرارداد انجامید.
«آرتتا» به فرمانروای مطلق آرسنال بدل شده؛ سبک و اثر انگشت او در جای‌جای باشگاه دیده می‌شود. شاید آرسنال دقیقاً همین وضعیت را می‌پسندد و به آن نیاز دارد.
آیا آرسنال به دنبال یک «آرسن ونگر» دیگر بود؟
پس از ۲۲ سال حضور «آرسن ونگر»، که با دگرگون‌سازی جنبه‌های مختلف باشگاه، پیشگام محسوب می‌شد؛ تصمیم‌گیرندگان باشگاه مشتاق بودند که از آن مدل فاصله بگیرند. آنها ترجیح می‌دادند بار مسئولیت را میان یک تیم اجرایی تقسیم کنند و به جای یک «مدیر» (Manager) که اختیاراتی همه‌جانبه دارد، یک «سرمربی» (Head Coach) به خدمت بگیرند.
«اونای امری» نخستین کسی بود که این نقش را آزمود. اما وقتی آرسنال تصمیم گرفت کار را از نو آغاز و «آرتتا» را منصوب کند، او چنان عمیق با فرهنگ کل باشگاه عجین شد که آنها به‌سرعت عنوان «سرمربی» را کنار گذاشتند و دوباره همان عنوان «مدیر» (به سبک دوران ونگر) را احیا کردند.
محدود کردن مسئولیت‌ها به یک بخش خاص، آزمایشی بود که نتیجه‌بخش نبود. این درک به شخصیت «آرتتا» و انرژی مسری او برای تأثیرگذاری بر جزئیاتی که می‌توانند تفاوت ایجاد کنند، بستگی دارد.
آرسنال به سرمربی‌هایش اعتماد می‌کند
از نظر تاریخی، آرسنال تمایل داشته وقتی مربی نفوذ لازم را دارد، به سیستم اربابی اعتماد کند. در ۴۰ سال گذشته، آنها سه نفر یعنی «جورج گراهام»، «ونگر» و «آرتتا» را داشته‌اند که هر کدام قدرت قابل توجهی داشته‌اند.
در مجموع، آنها بهترین بخش ۳۷ سال حضور در باشگاه را طراحی کرده‌اند. جالب اینجاست که هر سه نفر قمار بودند. هیچ‌کدام از آنها با رزومه‌ای درخشان وارد نشدند.
«گراهام» از میل‌وال در دسته دوم انگلیس آمد. «ونگر» از لیگ ژاپن به آرسنال آمد. «آرتتا» هم مربی جوان و جاه‌طلبی بود که دستیار سرمربی منچسترسیتی بود اما هرگز خودش آنجا به بالاترین مقام نرسید.
«آرتتا» همچون «گراهام» و «ونگر»
«آرتتا» مانند «گراهام» و «ونگر»، خود را به یک مدیر موفق تبدیل کرده و در عین حال آرسنال را ارتقا داده است. او در حین کار، بیشتر آموخته و تفکر خود را گسترش داده است.
ماموریت او اکنون این است که حتی فراتر از این پیش برود. آیا آرسنال می‌تواند عنوان قهرمانی را حفظ کند؛ چیزی که از دهه ۱۹۳۰ در این باشگاه دیده نشده است؟
آیا آنها می‌توانند به اولین جام اروپایی خود دست پیدا کنند؟ آرسنال می‌تواند خود را خوش‌شانس بداند که «آرتتا» مدتی دیگر در این تیم می‌ماند تا برای رسیدن به آن تلاش کند.
