سوکیبال | قهرمان شدن سخت است، اما سختتر از آن، قهرمان ماندن است. آرژانتین چهار سال پیش در قطر به رؤیایی رسید که نسلهای مختلف فوتبال این کشور برای آن انتظار کشیده بودند؛ جام جهانی پس از ۳۶ سال دوباره به بوئنوسآیرس برگشت. اما بعد از آن شب تاریخی، یک سؤال بزرگ باقی ماند؛ آیا این تیم فقط محصول یک نسل طلایی و درخشش لیونل مسی بود، یا اسکالونی توانسته بود چیزی فراتر از یک قهرمانی بسازد؟
صعود آرژانتین به فینال جام جهانی ۲۰۲۶ نشان داد پاسخ، بیشتر به گزینه دوم نزدیک است. آلبیسلسته امروز همان تیم چهار سال قبل نیست، اما هنوز همان روحیه، شخصیت و باور به پیروزی را با خود دارد.
بزرگترین شباهت میان دو نسل، شخصیت رقابتی آرژانتین است. تیم اسکالونی همچنان تیمی است که برای هر توپ میجنگد، در لحظات سخت از نظر ذهنی فرو نمیریزد و حتی وقتی شرایط مسابقه علیه آن پیش میرود، راهی برای بازگشت پیدا میکند. همان ویژگیهایی که در جام جهانی ۲۰۲۲ و پس از شکست مقابل عربستان دیده شد، در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز ادامه پیدا کرده است.
اما مهمترین تفاوت این دو تیم، در نوع استفاده از لیونل مسی دیده میشود. در جام جهانی ۲۰۲۲، مسی تقریباً در تمام مراحل حذفی نقش مستقیمی در موفقیت آرژانتین داشت و بسیاری از لحظات بزرگ تیم با درخشش او رقم خورد. در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز این نقش همچنان ادامه دارد؛ اما تفاوت بزرگ اینجاست که امروز بازیکنان بیشتری در کنار مسی حضور دارند که میتوانند کمک بیشتری به او کنند. انزو فرناندز و الکسیس مکآلیستر در میانه میدان کیفیت و شادابی بیشتری به تیم دادهاند. در خط حمله نیز خولیان آلوارز و لائوتارو مارتینز در لحظات مهم تفاوت ایجاد کردهاند. حتی در خط دفاع، کریستین رومرو و لیساندرو مارتینز نیز با گلهای مهم خود در مراحل حذفی نشان دادهاند که آرژانتین برای رسیدن به موفقیت فقط وابسته به لحظات جادویی مسی نیست.
از نظر سبک بازی نیز تفاوتهایی میان این دو نسل وجود دارد. آرژانتین ۲۰۲۲ بیشتر تیمی بود که با دفاع منظم، کنترل فضاها و استفاده از لحظات درخشان مسی به موفقیت میرسید. اما تیم سال ۲۰۲۶، علاوه بر حفظ این ویژگیها، توانایی بیشتری در کنترل مالکیت توپ، تغییر ریتم مسابقه و اعمال فشار بر حریف دارد.
در خط دفاع نیز آرژانتین چهره متفاوتی پیدا کرده است. حضور کریستین رومرو و لیساندرو مارتینز باعث شده است این تیم مدافعانی داشته باشد که فقط کارشان محدود به دفاع کردن نیست و در بازیسازی و کنترل جریان مسابقه نیز نقش مستقیمی دارند. این سبک البته ریسکهایی دارد، اما با فلسفهای که اسکالونی برای تیمش ساخته، هماهنگ است؛ تیمی که ترجیح میدهد توپ را در اختیار داشته باشد، نه اینکه فقط منتظر واکنش به حریف بماند.
شاید مهمترین تفاوت آرژانتین ۲۰۲۶ این باشد که این تیم همان قهرمان ۲۰۲۲ است، اما پختهتر و کاملتر شده است. هسته اصلی تیم همچنان همان بازیکنانی هستند که چهار سال قبل جام جهانی را فتح کردند؛ اما تفاوت اصلی در این است که این بازیکنان امروز تجربه بیشتری دارند و بهتر میدانند چگونه لحظات بزرگ مسابقات را مدیریت کنند.
اگر آرژانتین ۲۰۲۲ با پایان دادن به یک انتظار ۳۶ ساله تاریخسازی کرد، آرژانتین ۲۰۲۶ به دنبال اثبات این است که موفقیت آن تیم فقط یک اتفاق کوتاهمدت نبود، بلکه نتیجه شکلگیری یک هویت فوتبالی قدرتمند است.
